|
1982 yılında İstanbulda doğdum. Eczacıbaşı İlköğretim Okulu ve Çamlıca Kız Lisesinin ardından İstanbul Üniversitesinde Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Bölümünü bitiridim. Bazen dökülen bir yaprak, bazen doğan bir güneş, belkide sıcak bir sarılış oldum. Gitmelerim, gelmelerim, sevmelerim, unutmalarım, nefret etmelerim, vazgeçişlerim, hatalarım, yalnızlıklarım, dostlarım, aşklarım, soğukluğum, kavuşmalarım, gülüşlerim, ağlayışlarım oldu, ama hep çocuk kaldım. Gülmeyi hiç ertelemedim, hep mutlu olmaya baktım. İyilerin degerini hep bilmek, kötülere hadlerini bildirmek istedim. Ağlarken bi anda gülmeye, gülerken aglamaya başladım; dengesizdim. Bazen manik,bazen depresif bazen de yoksul hissettim. Unutmayı hiç sevmedim; hatırlamak ve hatıralara saygı duyup hatalarla büyümek, degişmek, gelişmek için yaşadım. Hatalarım canımı acıttı küçükken, annemin yapma dediği şeyleri yaptığımda. Canımı acıtarak büyüdüm.Büyürken acıdım.
Öğrendim biliyorum. Bitmedi onu da biliyorum. Ben biten hiçbir güzelliği sevemedim. Bitecekse hiç olmasın dedim. Her gidişte agladım, her kavuşmada sevinç çığlıkları attım. İçimden geleni yaptım hiç pişman olmadım. Bezen tadı kötü olsa da ertelemedim, beklemedim. Küçükken masallar mutlu biterdi hayatımı masal sandım. Bazen kötü kalpli cadı oldum,bazen masum prenses. Hayallerim hep vardı olmaya da devam etsinler. Hüzünlü sonbaharda bile açsın çiçeklerim. Şarkılar hep beni anlatıyor, her şarkıda ben varım. Herkes gibiyim; sizden biriyim. Gidemem hep burdayım. Mutluluk gibi, hüzün gibi sıradan, herhangi birşeyim, Sizler gibi bende gülümseyebilmek için nefes alıyorum...
|
Ebru Albayrak
